Earth Heart Singing Ceremony

Het begon in Zweden. Naast een fijn familiebezoek in juni en juli 2025 had ik veel tijd om alleen te zijn en meerdere keren per dag op een landtong bij een groot en stil meer door te brengen. Zitten, stil zijn, zingen met mijn drum, zwemmen. Het was een leerzame en voedende tijd voor mij. En daar bij het water bereikte me de uitnodiging van Ton van der Kroon en Anne Wislez (www.connecting-the-dots.eu/earth-heart/) om een ceremonie te organiseren ten tijde van de klimaattop in Brazilië. Het doel was dat mensen zich overal ter wereld (alleen of in een groep) vanuit hart en intuïtie verbinden met de aarde. Ton heeft er zelfs een boek over geschreven: 'De weg van het water.' Ik voelde me uitgenodigd en schreef me in op hun website. Met een vlaggetje op de landkaart bij Maastricht.

Vanaf het vroege najaar tot in november kwam er een groep mensen online samen bij 'Café Amazon' om delend en mediterend meer richting te vinden voor ieders zelf te organiseren ceremonie. Thema's, die voor mij in deze bijeenkomsten naar voren kwamen waren:

• LUISTEREN stil worden, gewaarworden van het geheel, verbinding aangaan. Daarin zit een vrouwelijk aspect (uiteraard kunnen ook mannen dit aspect in zichzelf aanspreken). Misschien mogen we inzien dat de wereld uitpuilt van cognitieve oplossingen, die de integratie missen en daarom niet of maar kortstondig werken. Het mannelijke aspect (en uiteraard: dat dragen vrouwen ook in zich) van overzicht, analyse, structuur is een fantastische kracht om de ideeën uit een creatieve geest om te zetten, maar kan mogelijk pas zijn volle potentie ontwikkelen als het geïntegreerd is in het waarnemen van het geheel, de juiste timing, open staan voor de stillere stemmen, voelen en kwetsbaar durven zijn. Luisteren in plaats van zenden helpt bij deze integratie. Luisteren naar de natuur geeft de aarde een stem.

• CRISIS VAN JONGE MANNEN Het was een bijzondere avond toen onverwachts het ene verhaal na het andere naar boven kwam van actuele of in het verleden liggende doodswensen van jonge mannen. Waarmee kun je je als jonge man in deze tijd identificeren? Het bestaande mannenbeeld van prestatie en carrière schiet voor veel mannen tekort, kan ziekmakend zijn en voelt niet meer passend bij deze tijd. Maar wat kan wel zingevend of identiteit vormend zijn? Is dit eveneens een signaal, dat wij de integratie van het vrouwelijke aspect nodig hebben om weer tot heelheid te komen?

• NATUUR ALS RUIMTE OM TE ZIJN In veel innerlijke beelden, die tijdens de meditaties opkwamen speelde het ZIJN in de natuur een grote rol, werd natuur ervaren als uitnodigend, een plek, die onze gestreste zenuwstelsels tot rust brengt en verdoofde waarnemingskanalen weer open laat gaan. Natuur als plek om (weer) verbinding te voelen met de bron van al het leven.

  
  

Gaande weg kreeg mijn eigen ceremonie vorm: er ontstond een klein groepje van mensen, die graag mee wilden organiseren. We vonden een plek in de natuur, die geschikt leek: De Nekkumerwatermolen net buiten Maastricht. Je hoort het stromen van de Jeker, het is er donker 's avonds in november en rond om je heen zijn bomen en velden. Het idee van een stilte-wandeling ontstond en er waren ideeën voor een sjamanistisch ritueel om de plek te eren, een waterceremonie om onze intenties aan het water mee te geven en liederen.

Op 20 november waren we met 18 mensen. Het was donker en koud. Als je je daarop instelt dan is dit juist prachtig, zo bijzonder om samen in stilte door de donkere natuur te wandelen, bij watergeluiden rond een vuur te staan zingen en te voelen welke intenties in je opkomen, die je de wereld in wilt sturen.

Misschien vraag je je wat 'de wereld' hieraan heeft. Welke zin heeft een dergelijke ceremonie? Je lost er de problemen in de wereld toch niet mee op? Creëer je niet alleen een 'feel-good' moment en sust je eigen onrust rond de actuele gebeurtenissen, waar wij met z'n allen mee zijn geconfronteerd? Ik denk er anders over. Veranderingen en oplossingen, die deze tijd nodig heeft vragen in mijn ogen om bewustzijnsgroei. Stil durven staan, zelfreflectie en weer in verbinding komen met je innerlijke natuur. Loskomen van alle gebaande paden, die ons al lang niet meer vervullen en op zoveel plekken destructief werken voor mens, dier en natuur. Soms voelt het alsof het 'schip', dat we als mensen hebben gecreëerd maar voort dendert, we zien allen hoeveel vernieling het met zich meebrengt en het lijkt alsof we geen ander schip hebben. Bewustzijnsgroei gaat langzaam. Vraagt om weer in contact te komen met wat wezenlijk voor je is. Goederen en gemak lijken in de plaats te zijn gekomen voor het leven in en met de natuur. Ze kunnen erg fijn en plezierig zijn en kunnen ons uiteraard inspireren. Maar onze kunstmatig geschapen wereld lijkt steeds vaker op een substituut en kan in mijn ogen nooit volledig die vervulling of zin geven, die je kunt ervaren als je je opgenomen voelt in de levende systemen, die dichter staan bij de oorsprong, waar wij als mens uit voort zijn gekomen. Ik geloof dat wij als mensheid de verbinding hiermee zijn kwijt geraakt.

Met heel mijn hart ga ik ook in de toekomst met mensen zingen en voelen in de natuur.